Amerikanen richten zich tot ons allen: Euraziatisch bondgenootschap moet worden versterkt

17.11.2021

In het afgelopen decennium heeft de groeiende toenadering tussen Turkije en Rusland in de westerse mainstream media een groot debat op gang gebracht over de opkomst van een multipolaire wereld. Om de dynamiek van het huidige debat volledig te begrijpen, heeft de bekende Turkse jurist en journalist Ali Göçmen daarom een interview gehouden met de Russische politieke deskundige en plaatsvervangend hoofd van de Internationale Eurazië Beweging, Dr. Leonid Savin.

Ali Göçmen: Hallo mijnheer Savin, allereerst zou ik willen beginnen met een vraag over de ontwikkelingen in Afghanistan. In een toespraak tot het Amerikaanse Congres op 7 november 2007 zei de nieuwe president van Frankrijk, Nicolas Sarkozy: "Frankrijk zal zo lang als nodig is in Afghanistan blijven, want wat daar op het spel staat zijn onze waarden en de waarden van het Atlantisch Bondgenootschap. Ik zeg het serieus waar u bij bent: falen is geen optie". Kunnen we in de context van dit gesprek zeggen dat niet alleen Amerika, maar ook de Atlantische waarden in Afghanistan verloren zijn gegaan?

Leonid Savin: Absoluut. Dit is ook tot uiting gekomen in de toespraken van verschillende Amerikaanse politici. Waarden zijn belangrijk. En dit is het falen van het westerse liberalisme, niet alleen in Afghanistan maar op het wereldtoneel. Maar het is ook een gebrek aan vertrouwen in het Westen. Zelfs Amerikaanse partners zijn begonnen te bespreken hoe de betrekkingen met Washington in de toekomst kunnen worden gewijzigd vanwege het gedrag van de VS in Afghanistan. De frustratie over de oprichting van de AUKUS en het besluit van Frankrijk om het contract voor Australische onderzeeërs op te zeggen is een ander teken van vertrouwensproblemen binnen de transatlantische gemeenschap.
Turkije als regionale leider en besluitvormer

Ali Göçmen: U zegt al lang dat de unipolaire wereldorde tot een einde is gekomen. Veel analisten zeggen dat de terugtrekking van de VS uit Afghanistan een symbolische proclamatie is van een multipolaire wereld. Nu is de monoloog voorbij en het aantal sprekers neemt toe. Welke rol kan Turkije in de nieuwe periode spelen als een belangrijke pool in met name de islamitische wereld?

Leonid Savin: Turkije heeft zichzelf al uitgeroepen tot regionale leider en besluitvormer. Er zijn echter nog steeds enkele spanningen met Arabische landen en de negatieve reacties van sommige strijdkrachten op de Turkse aanwezigheid in Syrië en Irak. De VS begrijpen de zwakke punten van Turkije, zoals de Koerdische kwestie, en zullen deze factor waarschijnlijk manipuleren voor hun eigen belangen in de regio. Iran is ook een opkomende macht met een specifieke agenda en Ankara zal (vooral wegens Azerbajdzjan) zijn activiteiten met Teheran moeten coördineren. Vanuit ons gezichtspunt kan Turkije een van de centra van de nieuwe polycentrische wereldorde zijn en een pleitbezorger van traditionele waarden. Het is zeer positief dat Turkije een aantal van de pro-Westerse overeenkomsten heeft verbroken die voor de Turkse samenleving tijdbommen doen ontploffen. Maar Rusland, China, enz. in Eurazië, moeten goede pragmatische betrekkingen hebben met andere machtscentra zoals Turkije.

Ali Göçmen: Begin september schreef de Russische filosoof Aleksandr Dugin een artikel onder de titel "Het einde van de unipolaire wereld in plaats van het einde van de geschiedenis": "Er gaan geruchten dat de regering-Biden van plan is extremisten in te zetten tegen China en Rusland, en zo de handen vrij te maken voor de Taliban (die in Rusland als een verboden terroristische organisatie wordt beschouwd)," schreef Dugin in zijn artikel. Denk je dat dit mogelijk is?

Leonid Savin: Zij provoceren en vallen Rusland iedere keer aan en zullen dat ook in de toekomst blijven doen. We moeten de druk van het Westen op Moskou met andere middelen bestrijden, zoals desinformatie, speciale operaties, oorlogsvoering bij volmacht (waar terrorisme nuttig is), wetten, sancties, preventieve diplomatie... En niet alleen Moskou. Laten we niet vergeten dat de VS en hun bondgenoten ook enkele sancties tegen Turkije hebben ingesteld! Afghanistan heeft echter gevolgen voor sommige Centraal-Aziatische landen op het gebied van de Russische belangen. Dus moet Moskou ook daar reageren. En Rusland is er klaar voor.

In Syrië: de te ondernemen stappen

Ali Göçmen: Zoals ik al zei, schreef de Russische filosoof Aleksandr Dugin begin september een artikel met de titel "Het einde van de Unipolaire Wereld in plaats van het einde van de geschiedenis". Hoewel er in de loop van de geschiedenis enige onenigheid is geweest, zijn Rusland en Turkije in wezen goede vrienden. De laatste tijd zijn deze vriendschappelijke betrekkingen nog sterker geworden. Tenslotte werden de onbaatzuchtige inspanningen van de Russische piloten bij de grote bosbranden van augustus door de Turkse natie dankbaar in ontvangst genomen. De huidige spanning tussen Turkije en Rusland spitst zich toe op Syrië. Hoe kunnen Turkije en Rusland, de twee belangrijke spelers in de multipolaire wereld, de crisis in Syrië overwinnen?

Leonid Savin: Het is een feit dat Rusland door de wettige regering in Syrië werd uitgenodigd. En na tien jaar van conflict is de Syrische regering nog steeds aan de macht. De Russische aanwezigheid was vastgelegd in verdragen. Vanuit rationeel oogpunt zal de aanhoudende steun van Turkije aan militante groeperingen een averechts effect hebben. Nu zijn de spanningen rond de Syrische provincie Idlib. De Koerden zijn er ook. De situatie is ingewikkeld. Maar Turkije is begonnen met het proces van normalisatie met de Arabische landen en wij zien de vruchten daarvan. Zo zijn bijvoorbeeld de oppositieactiviteiten van de Egyptische media thans verboden in Turkije. Hetzelfde proces is vereist voor Syrië. En Rusland zal dergelijke stappen altijd toejuichen.

Ali Göçmen: Nu wil ik het over de politiek in Eurazië hebben. Het Euraziatisch ideaal is niet alleen een zaak van internationale betrekkingen, het heeft ook een sterke filosofie. Dat weten we. Een daarvan is het behoud van het gezin en de traditionele waarden voor het herstel van de door de liberale hegemonie gecorrumpeerde sociale instellingen. Wat kan er worden gedaan om de traditie nieuw leven in te blazen in een multipolaire wereld? Wat denkt u bijvoorbeeld van het homohuwelijk, radicaal feminisme, de strijd tegen euthanasie?

Leonid Savin: Ziet u, de meeste problemen met de erosie van onze traditionele samenlevingen komen uit het Westen. Afwijkingen bestaan in elke samenleving. De vraag is hoe we met hen moeten omgaan. Bij de inheemse stammen van Amerika werd homoseksualiteit gedefinieerd als de fout van de coördinatie van lichaam en ziel. Als het lichaam verkeerd is, begint het perverse gedrag in de ziel (met het andere geslacht). Het gaat dus om spiritualiteit. Antwoorden op dergelijke vragen kan men in de godsdiensten vinden, omdat zij betrekking hebben op God, de eeuwigheid, onze bestemming en geestelijke vijanden zoals demonen. Er zijn geen antwoorden op dergelijke vragen in de materiële Westerse cultuur, de psychoanalyse alleen is destructief. Daarom worden dergelijke activiteiten in het Westen politiek verheerlijkt. De geestelijke basis wordt vernietigd, de problemen groeien. Daarom zijn we in multiculturalisme, transhumanisme, LGBT, enz. Ze hebben besloten zich te bekeren.

Het virus dat naar links lekt

Ali Göçmen: Ik wil graag een anekdote vertellen die me is bijgebleven: de klokkentoren van een dorpskerk stond op de achtergrond op de verkiezingsaffiches van Mitterrand, de voormalige president van Frankrijk... Dat betekent: 'Ik ben Fransman, geen Amerikaan. Dit is Frankrijk, niet Disneyland! Ik ben in de klassieke tijd van stenen metselwerk, niet van stalen torens". Mitterrand was een socialist. Maar vandaag de dag, aan de linkerzijde, zetten socialistische partijen LGBT-spandoeken achter zich. Denkt u dat een nationale, traditioneel linkse oriëntatie mogelijk is in een multipolaire wereld?

Leonid Savin: De sterkste gedachte binnen linkse organisaties en partijen was rechtvaardigheid. Maar gerechtigheid is niet het monopolie van links. Het is de kern van de twee belangrijkste godsdiensten van de wereld, het christendom en de islam. Het is interessant dat sommige socialistische partijen het christendom gebruiken voor politieke doeleinden (zoals in Venezuela onder Hugo Chávez of in Latijns-Amerika in het algemeen, waar de katholieke doctrine van de bevrijdingstheologie is ontstaan). Maar de toepassing van homoseksuele en andere perversies op de linkse politiek lijkt ook voor hen verwoestend. Bovendien heeft de neo-marxistische school van Frankfurt, ontwikkeld met steun van de CIA, een sterke invloed als ideologische aanval op de Sovjet-Unie. Het oude gif is nog steeds effectief, zelfs nadat het doelwit enkele decennia geleden werd geëlimineerd. Ondertussen gebruikte Karl Marx de ideeën van Adam Smith in zijn "Kapitaal", dus de ideeën van links hebben daar hun wortels. Natuurlijk moeten wij onze benadering aanpassen aan de economische visie en onze theorieën reorganiseren. Economie kan geen doel op zich zijn, het is een soort omgeving, een proces van het bouwen van een huis in onze culturen. Ik heb de aandacht op dit probleem gevestigd in mijn boek "Ordo Pluriversalis: Revival of the Multipolar world order", waarin het verband tussen verschillende religies en economische modellen wordt besproken.

Ali Göçmen: Ik hoop dat uw boek in het Turks zal worden vertaald en dat het spoedig Turkse lezers zal ontmoeten. Dank u voor uw tijd, Mr. Savin.