De gevaren van de democratie

23.09.2021

De postmoderne democratie: het Nederlandse proefproces

Democratie is als pornografie: 

zij stimuleert de menselijke machtzucht zonder echte macht op te leveren.

- Mencius Moldbug

            Vanuit Traditionalistisch perspectief zijn de voorvallen van Moderne ‘democratische politiek’- verkiezingen, aanstellingen, debatten - niet meer dan kunstmatige ensceneringen in een volledig voorspelbaar théâtre de l'absurde dat slechts bedoeld is om de politiekcorrecte illusie van ‘maatschappelijk draagvlak’ in stand te houden. Maar tot op bepaalde hoogte kunnen specifieke politieke voorvallen wel ‘diagnostisch’ interessant zijn: ze duiden soms op algemene lange termijn ontwikkelingen in de sociologische pathologie waarvan de Postmoderne Westerse ‘democratie’ slechts een symptoom is. Zo is de opkomst van de zogenaamde ‘populistische’ beweging in het Postmoderne Westen vanuit Traditionalistisch perspectief een interessante ontwikkeling omdat zij elementen bevat van een (nog vaag geformuleerde) nieuw-identitaire en nieuw-autoritaire reactie tegen de Cultuur-Nihilistische ‘standaard democratie’ (gedefinieerd door neo-liberaal globalisme, militant secularisme, sociale deconstructie en anti-nationalistisch cultuur-relativisme). In Latijns Amerika wordt het populisme geassocieerd met het ‘roze getij’, gepersonifieerd in zijn ‘drie musketiers’: Hugo Chávez (gekozen tot president van Venezuela in 1999), Lula da Silva (gekozen tot president van Brazilië in 1999) en Evo Morales (gekozen tot president van Bolivië in 1999). In Oost Europa wordt het populisme geassocieerd met de (nationalistische, communautaire, sociaalconservatieve) ‘illiberale democratieën’, zoals in Vladimir Putin’s Rusland, Viktor Orbán’s Hongarije and Miloš Zeman’s Tsjechische Republiek. In West Europa wordt het populisme geassocieerd met de opkomst van ‘eurosceptische’ en ‘anti-immigratie’ partijen, zoals het Front National in Frankrijk, de Freiheitliche Partei Oesterreichs in Oostenrijk en de Partij voor de Vrijheid in Nederland. In West Europa en de overzeese Anglosfeer wordt de opkomst van de populistische beweging voornamelijk gefaciliteerd door een groeiend onbehagen onder de inheemse bevolking vanwege de versnelde implementatie van de favoriete projecten van de Cultuur-Nihilistische hostile elite: etnische vervanging (massa-immigratie, etnisch-selectief natalistisch beleid, ‘positieve discriminatie’) en neo-liberale ‘schok therapie’ (de-industrialisatie, deregulering, privatisering). Als geheel vormt de populistische beweging een substantiële bedreiging voor de globale heerschappij van de transnationale hostile elite.

            Op haar voorlopige hoogtepunt leidde de populistische beweging in 2016 tot onverwachte anti-globalistische overwinningen in het Britse EU-lidmaatschap referendum en in de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Na de Britse ‘Brexit’ stem en de Amerikaanse ‘Trump’ stem werd alom verondersteld dat de opkomst van het populistisch-patriottische getij in de Angelsaksische wereld ook in continentaal Europa zou kunnen worden herhaald tijdens een serie verkiezingen die op de agenda stonden voor 2017. Drie van deze verkiezingen werden alom aangewezen als belangrijke ijkpunten. Dit waren, in oplopende volgorde van belang, de Nederlandse parlement verkiezingen in maart, de Franse presidentsverkiezingen in mei en de Duitse Bondsdag verkiezingen in september. De eerst van deze drie, de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen van 15 maart, werden alom gezien als een belangrijke graadmeter voor de ‘politieke stemming’ in continentaal Europa. De uitslag van de Nederlandse verkiezing werd gezien als een betrouwbare graadmeter voor de uitslag van de latere verkiezingen in Frankrijk en Duitsland, het tweeling fundament van het EU project. Terugkijkend blijkt deze analyse te kloppen: de marginale verkiezingsoverwinning van de Cultuur-Nihilistische hostile elite in Nederland werd herhaald in Frankrijk en Duitsland. Een analyse van de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen van 2017 kan dus helpen verklaren waarom continentaal West Europa tot dusver relatief ‘immuun’ is gebleken tegen de spreiding van het populisme. Het vorige hoofdstuk beschreef de algemene sociaalculturele configuratie van het Cultuur-Nihilisme in het Postmoderne Nederland - dit hoofdstuk beschrijft zijn specifieke politieke configuratie en het duidt die configuratie als een internationaal belangwekkend ‘proefproces’ van Postmoderne ‘democratie’.

            Geopolitiek en geschiedkundig gesproken ligt Nederland in het hart van het Cultuur-Nihilistische ‘ Europese project’, gericht op de opheffing van nationale soevereiniteit (Monnet’s ‘Europese Federatie’) en de schepping van een etnische melting pot (Kalergi’s ‘Euraziatisch-negroïde ras van de toekomst’). Het is daarom logisch dat het geopolitiek en sociaaleconomisch beleid van Nederland het beleid van zijn drie grote buren, Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland, weerspiegelt - in positieve of negatieve zin. ‘Brexit’ betekent voor Nederland het verlies van Groot-Brittannië als traditionele strategische bondgenoot binnen de EU: dit doet afbreuk aan het Nederlands verzet tegen het extreme federalisme van de Frans-Duitse ‘as-mogendheden’. De Tweede Kamer verkiezingen van 2017 betekenen dat de Nederlandse kans om Groot-Brittannië buiten de EU te volgen verkeken is: Nederland is nu onvoorwaardelijk overgeleverd aan een radicaliserende eurocratische tirannie. Schrijvend in 2018, zijn de gevolgen daarvan onmiddellijk duidelijk: hogere tribuutbetalingen (hogere ‘contributies’ om de gevolgen van ‘Brexit’ te compenseren en nieuwe ‘fondsen’ om de ‘Euro’ te stutten), meer massa-immigratie (nieuwe ‘proportionele asiel quota’ en meer ‘wettelijke familie hereniging’) en minder burgerrechten (nieuwe censuur via nieuwe regelgeving tegen ‘haatzaaien’ en fake news). Een analyse van de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen van 2017 kan helpen verklaren hoe de Postmoderne ‘democratie’ zulk evident zelfvernietigend beleid overal in West Europa kan implementeren uit ‘naam van het volk’. De resultaten van de Zweedse Riksdag verkiezingen van september 2018 bevestigen de relevantie van deze Nederlandse analyse: niet voor niets betitelden een aantal internationale commentatoren het in Zweden herhaalde proces van parlementair-democratische versnippering en impasse als Dutchification.

Het Nederlandse ‘proefproces’ van 2017 illustreert de volledige onverenigbaarheid van Postmoderne ‘democratie’ met het meest fundamentele eigenbelang - en zelfs het simpele zelfbehoud - van de West Europese volkeren.

TK 2017 - uitslag

chambre introuvable

De onderstaande tabel geeft een gesimplificeerd overzicht van de nieuwe Nederlandse politieke realiteit die voortvloeit uit de verkiezingen van 15 maart 2017: zij laat de machtsverhoudingen zien in de 150 zetels tellende Tweede Kamer. Daarbij zij aangetekend dat de verkiezingsuitslag wel een aanzienlijke vertekening geeft van de daadwerkelijke stemming van het volk. Bijna 20% van de kiesgerechtigden - in toenemende mate teleurgesteld en apathisch - kwam ondanks de cruciale betekenis van de verkiezingen niet opdagen. Daarnaast waren er vele berichten over grootschalige ‘onregelmatigheid’ in het handmatige telproces - deze misstanden gingen naar verluid systematisch ten koste van oppositie en nieuwkomers. Gezien de nauwe marges in het Nederlandse politieke landschap kunnen deze factoren van doorslaggevend belang zijn geweest. Van meer fundamenteel belang is echter de aantekening dat de afgelopen decennia honderdduizenden - misschien wel twee miljoen - nieuwe kiesgerechtigden zijn gecreëerd door uitermate losse ‘naturalisatie’ procedures: deze ‘nieuwe Nederlanders’ stemmen natuurlijk altijd voor die partijen die hun ‘Nederlanderschap’ ook voor de toekomst garanderen: de Social Justice Warrior en de liberale partijen. Nota bene: in de onderstaande tabel is het regeringsblok - nog steeds geleid door Minister-president Mark Rutte (VVD), maar nu in coalitie van niet minder dan vier partijen met een meerderheid van slechts één zetel - vet aangegeven en het patriottische blok - dat nu uit bestaat uit Geert Wilders’ PVV en Thierry Baudet’s FVD - is cursief is aangegeven. 

 

Blok

Zetels

2012 +/-

Partij

Electoraat

Zetels

2012 +/-

 

Regering

76

+ 5

VVD

Liberaal-Grootkapitaal

33

- 8

 

 

 

D66

Liberaal-Nihilistisch

19

+ 7

 

 

 

CDA

Christelijk-Bourgeois

19

+ 6

 

 

 

CU

Christelijk-Gutmensch

5

0

Conservatief

3

0

SGP

Christelijk-Conservatief

3

0

SJW

49

- 12

GL

Groen-Nihilistisch

14

+ 10

 

 

 

SP

Socialistisch

14

- 1

 

 

 

PVDA

Pseudo-Socialistisch

9

- 27

 

 

 

PVDD

Dierenrechten

5

+ 3

 

 

 

50PLUS

Pensionadorechten

4

+ 2

 

 

 

DENK

Minderheidsrechten

3

+ 1

Patriottisch

22

+ 7

PVV

Libertarisch-Populistisch

20

+ 5

 

 

 

 

Libertarisch-Intellectueel

2

+ 2

 

TK 2017 - commentaar

Een aantal basale aantekeningen zijn nuttig ter beschrijving van het politieke landschap dat resulteert uit de verkiezingen van 2017:

            (1) Ondanks de uiterst krappe meerderheid van de regeringscoalitie is het onwaarschijnlijk dat die gedurende haar ambtstermijn zal vallen door ‘zetelroof’ of ‘dissidenten’. De leiders van de drie kleinere coalitiepartners hebben zitting genomen in het parlement ter versterking van de partij discipline. De regering kan daarenboven rekenen op de ‘trouwe oppositie’ van de SGP, die ‘gezagsgetrouwheid’ vaak zwaarder laat wegen dan politieke principes.

            (2) Met het demografisch afvloeien van de baby boomers is er onder inheemse Nederlanders een duidelijke afname zichtbaar in politieke steun voor de Social Justice Warrior partijen. Dit verlies is grotendeels in het voordeel van de patriottische partijen.

            (3) De inheemse Nederlanders raken in toenemende mate verdeeld in twee diep van elkaar gescheiden groepen: de welvarende ‘elite’ en de wannabe elite van ambitieuze zelfstandigen (samen rond 20% van de bevolking), dat de liberale partijen steunt, en het steeds verder gemarginaliseerde ‘gewone volk’, dat de patriottische partijen steunt.

            (4) De snelle demografisch groei van het niet-inheemse electoraat, begunstigd door versnelde ‘immigratie’ en ‘naturalisatie’ procedures, vertaalt zich niet alleen in een electorale versterking van de Social Justice Warrior partijen, maar ook in een versterking van de liberale bestuurderspartijen: het niet-inheemse electoraat beschouwt die partijen als een ‘vluchtheuvel’ - een toekomstgarantie voor de historische privileges van de niet-inheemse bevolking.

            (5) Het afbrokkelen van de klassieke inheemse Social Justice Warrior partijen heeft hun niet-inheemse electoraat aangezet tot het vormen van een eerste eigen partij: DENK. Deze partij, de facto een verlengstuk van de Turkse staatsmacht, is de eerste onafhankelijke niet-inheemse parliamentair vertegenwoordigde partij in de Westerse wereld.

            (6) Binnenlands suggereert het huidige sociaaleconomische traject een algemene tendens naar verdere politieke polarisering en machtversnippering - en een verdere machtsdevolutie naar etnisch geprofileerde belangengroepen. Enerzijds zal de welvarende inheemse elite zich met het niet-inheemse electoraat verenigen in ondersteuning van de pro-globalistische, pro-eurocratische en pro-hyper-kapitalistische liberalen. Anderzijds zal het steeds verder gemarginaliseerde inheemse ‘gewone volk’ in toenemende mate zijn toevlucht nemen bij de patriottische partijen. Maar simpele demografische rekenkunde leert dat de patriottische beweging gedoemd is tot ‘democratische’ marginalisatie.

            (7) Internationaal betekent de verkiezingsuitslag dat Nederland is gedoemd tot verdere ‘integratie’ in alom gehate ‘superstaat’ structuren zoals de EU, Schengen, de Euro en de NAVO. Dit stelt het land verder bloot aan verder massa-immigratie, internationale criminaliteit en outsourcing van arbeid - en maakt het land verder medeplichting aan globalistische agenda’s van militaire agressie en economisch imperialisme. Gegeven de electorale prognose genoemd onder punt (6) kan alleen een drastische politieke heroriëntatie van Duitsland, het politiek dominante buurland, Nederland nog de kans bieden om zich los te maken van zijn inmiddels al zeven decennia aanhoudende diplomatieke vazalstatus.

TK 2017 - prognose

Vanuit patriottisch en identitair politiek perspectief is er slechts één lichtpuntje in de incompetente-frauduleuze, buitenlands-gemanipuleerde en journalistisch-vervalste verkiezingen van 15 maart 2017: het komeetachtige fenomeen van Forum voor Democratie - het is nu, bijna uit het niets komend, verschenen boven het parlementaire toneel. Forum voor Democratie graaft dieper dan het simplistische libertaire populisme van de Partij van de Vrijheid: het heeft een ruimere identitarire agenda en het streeft naar meer fundamentele politieke hervormingen. Maar de Nederlandse parlementaire geschiedenis is vol van zulk valse dageraden - de as van het vaderlandse politieke bedrijf is vol van smeulende kooltjes geweten en verzet. Vele malen was er een goede start van eerlijke politieke beginnelingen - vele malen werd de goede start bedolven onder politieke infiltratie (‘afsplitsingen’), journalistieke manipulatie (fake news), gewelddadige intimidatie (‘antifa’) en ordinair ouderwetse omkoperij (baantjes carrousel). Voor zover de smeulende kooltjes niet meteen in het begin werden uitgetrapt, werden ze langzaam gesmoord in de giftige dampen van het institutionele parlementaire bedrijf. En voor zover ambitieuze nieuwkomers niet werden afgestopt door procedurele formaliteiten en bureaucratische sabotage, werden ze uiteindelijk royaal ingepalmd door de Nederlandse regentenklasse.

            Forum voor Democratie is handig met de sociale media en zijn twee elegante parlementaire afgevaardigden hebben een goed begin gemaakt, maar ze doen er goed aan te bedenken wat de echte betekenis van ‘democratie’ is en wat de echte aard van het ‘parlementaire bedrijf’ is. Voor wat betreft het ‘parlementaire bedrijf’ kunnen ze te rade gaan bij een illuster anti-establishment voorganger: Ferdinand Domela Nieuwenhuis, die niet alleen alle parlementen associeerde met de Franse woorden parler en mentir - het tegelijk ‘spreken’ en ‘liegen’ - maar die ook bevestigde wat Multatuli al had gezegd: ‘dat er geen walgelijker parlement bestaat op de heele beschaafde wereld dan het Nederlandsche’. Bij hun eerste stapjes door het vaderlandse politieke moeras zouden de parlementariërs van het Forum voor Democratie er bovendien goed aan doen nog eens gedegen de lessen te bestuderen van de Nederlandse geschiedenis - en de meer fundamentele lessen te leren van de Traditionalistische politieke filosofie inzake de diepere betekenis van de ‘democratie’.

De democratie voorbij: de lessen van de Nederlandse geschiedenis

Op een griezelige manier spiegelt het huidige Nederlandse politieke landschap het vroegere Nederlandse natuurlijke landschap, dat gekenmerkt werd door gevaarlijke open zee armen, steeds wisselende rivierlopen en onbewoonbare moerasgebieden. In de loop van de geschiedenis is dit lage land, moeizaam gewonnen op de zee door het harde werk van vele generaties, keer op keer binnen weer gevallen door het woeste water - deze lange strijd is het echte nationale epos van Nederland. Nu echter bedreigen nog veel grotere gevaren dit land. Nooit eerder was het Nederlandse politieke landschap zo bedreigend als gedurende de laatste decennia. Het anti-nationale Neo-liberalisme heeft veel industrie en nijverheid weggevaagd, het anti-nationale Cultuur-Bolsjevisme heeft kunst en wetenschap gegijzeld, het anti-nationale seculaire nihilisme heeft kerken en families ondermijnd en het anti-nationale multi-culturele activisme heeft staatsgrenzen en soevereine rechten afgeschaft. Het huidige politieke landschap van Nederland is nu geheel in de ban van de irrationele krachten van een op hol geslagen democratie - de hyper-democratie is een feit. De resulterende politieke versplintering houdt de macht van de Cultuur-Nihilistische hostile elite in stand: divide et impera. Voordat de patriottische en identitaire oppositie kan hopen de Cultuur-Nihilistische wurggreep op het politieke bestel te beëindigen moet zij begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen: zij zal de lessen van de Nederlandse geschiedenis moeten leren.

            Ten eerste: de omhooggevallen ‘patriciërs’ die als geldgraaiende en laaghartige Farizeeën al eeuwenlang aan het bankieren, sjacheren en zwendelen zijn in de Nederlandse havens en steden zullen nooit vrijwillig de echte macht uit handen geven, ongeacht het ‘democratisch’ mandaat van hun politieke competitie. Zij zullen liever de dijken doorsteken, de sluizen openen en ons land teruggeven aan de zee, dan de macht over te dragen aan diegenen die het goed voorhebben met het Nederlandse volk - die dingen willen als economische rechtvaardigheid, sociaal evenwicht en nationaal bewustzijn. Zij zullen liever het land laten ondergaan, het volk laten verdrinken en de cultuur laten wegspoelen.

            Ten tweede: de megalomane ‘regenten’ die nu al een halve eeuw Nederland in hun grip houden met liberaal-kapitalistisch, seculier-nihilistisch en anti-nationalistisch ‘bestuur’ zullen nooit vrijwillig het overheidsapparaat overdragen - al zeker niet op ‘democratische’ wijze. Als hun competitie niet wordt uitgeput, omgekocht en gecoöpteerd, dan kunnen ze altijd nog terugvallen op politieke sluipmoord - zoals in het geval van Professor Fortuyn. Ze zullen het als vanouds aan zichzelf verkopen met ongesproken beroep op een oude leuze: dat het beter is dat één mens sterft voor het volk.

            Ten derde: buitenlandse ideeën, middelen en helpers - zelfs de meest genereuze en nobele - zijn geen recept voor de krampachtige geestesziekten die weelderig tieren in de giftige moerassen van de vaderlandse ‘democratie’. De koortsmoerassen van ons vaderland werden niet alleen het Spaanse Imperium tot waterig graf, maar hebben ook machtige legers van buitenlandse ‘bevrijders’ verslonden - het Franse in 1672, het Russische in 1799 en het Britse in 1809. Het vaderlandse politieke moeras moet eerst door de Nederlanders zelf worden drooggelegd - niemand anders kan dat voor hen doen.

            De dappere riddertjes van Forum voor Democratie zouden er goed aan doen te bedenken dat de dwaallichten van de Nederlandse ‘Dode Moerassen’ al betere mannen dan hen hebben verleid - en begraven. Grotere lichten dan die van hen zijn in het Nederlandse politieke drijfzand ten onder gegaan. Zij moeten beseffen dat zij op een gevaarlijke queeste zijn.

 

De gevaren van de democratie 

- vrij naar Nicolás Gómez Dávila

Propedeuse:

Het woord ‘democratie’ duidt slechts een metafysische perversie aan, 

nooit een politiek feit.

Het leven is hiërarchisch, 

alleen de dood is democratisch.

De mens kan alleen maar vrij zijn in een hiërarchische gemeenschap, 

omdat hij alleen daar naar vrijheid snakt.

Legitimiteit:

De legitimiteit van de macht berust niet op haar oorsprong, maar op haar doel.

Een vrije samenleving is niet een samenleving die het recht heeft 

om haar heerser te kiezen, maar een samenleving die een heerser kiest 

met het authentieke recht over haar te heersen.

Het aantal stemmen waarop een regering zich baseert is geen maatstaf voor 

haar legitimiteit, maar slechts voor haar middelmatigheid.

Een democratisch parlement is niet de plaats voor authentiek debat: 

het is de plaats waar het collectivistisch absolutisme zijn decreten uitvaardigt.

Het is de moeite niet waard te luisteren naar mensen 

die geen eeuwige waarden vertegenwoordigen.

Politici:

Stapje voor stapje hevelt de bibliotheek van de geschiedenis de denkers van de democratie over van haar politieke afdeling naar haar psychiatrische.

De echte voorvechters van democratie zijn altijd hopeloos laaghartig: 

ze zijn handlangers van een idee dat al het goede en schone doodt.

Democratische politici zijn de condensatie van de domheid van het volk.

De intellectuele beperkingen van een politicus bekritiseren betekent 

dat we vergeten waaraan hij zijn succes te danken heeft.

Democratische politici offeren uiteindelijk zelfs hun eigen belangen op 

aan hun gevoelens van maatschappelijk ressentiment

- maar pas na de belangen van hun kiezers.

Bij het zien van een intelligente man die politicus wordt, bekruipt ons een gevoel als bij het zien van een mooi meisje dat non wordt.

Electoraat:

Het stemvee kiest nooit voor genezing, maar altijd voor verdoving.

Het stemvee gaat alleen verhoudingen aan met geprostitueerde ideeën.

Het plebs verzet zich nooit tegen tirannie: het verzet zich alleen tegen slecht eten.

Rechtstaat:

Het rudimentair postulaat van de democratie: de wet als geweten van de burger.

In het democratische bestel wordt de rechtspraak niet gevreesd door 

echte criminelen, maar alleen door vals aangeklaagden.

Waarschuwingen:

De democratische maatschappij van de toekomst: slavernij zonder toezichthouders.

De samenleving wordt tot een mengvorm van gevangenis en gekkenhuis wanneer 

het democratisch geluk van de burger tot doel van de overheid wordt.

Een echte politieke rol voor het volk eindigt altijd in een apocalyptische hel.

Voornemens:

Ieder ontwikkeld persoon heeft de plicht intolerant te zijn.

Wanneer dialoog de enige uitweg is, dan is de situatie hopeloos.

Capituleren voor de meerderheid is pas een optie 

wanneer de munitie op is.